W naszej szkole odbyło się niezwykle poruszające spotkanie z Sybirakami – Panią Ewą Rawą – Prezesem Zarządu Oddziału Związku Sybiraków w Gorzowie Wlkp., Panią Marią Dratwińską oraz Panem Wiesławem Szlachciukiem, którzy opowiedzieli o swoim dzieciństwie spędzonym na zesłaniu na Syberii. Ich wspomnienia były pełne bólu, ale również nadziei
i niezwykłej siły, jaką niosła solidarność między ludźmi.
Pan Wiesław został wywieziony na Sybir wraz z rodzicami jako dziecko. Pamięta mroźne dni, przepełnione wagony i strach, który wypełniał codzienność. Trudne warunki, ciężka praca i ciągły głód na zawsze zapadły mu w pamięć.
Pani Maria trafiła na zesłanie jako półtoraroczne dziecko. O losach rodziny z tego okresu dowiedziała się później z opowieści rodziców i własnych wspomnień oraz dzieciństwa spędzonego w surowym syberyjskim klimacie.
Życie na Syberii było walką o przetrwanie. Mróz bywał tak silny, że trudno było wyjść z domu, a jedzenie było skrajnie ograniczone. Rodziny wspierały się, dzieląc tym, co miały. Każdy kawałek chleba miał ogromną wartość – był symbolem nadziei, przyjaźni i przetrwania.
Sybiracy opowiadali, jak często dzielili się chlebem niczym opłatkiem, starając się zachować choć odrobinę godności i człowieczeństwa w nieludzkich warunkach.
Święta na zesłaniu były skromne, ale pełne wiary Boże Narodzenie było dla zesłańców czasem szczególnym. Choć brakowało choinki, potraw i prezentów, ludzie tworzyli świąteczną atmosferę sercem. Śpiewali cicho kolędy, wspominali dom i modlili się o lepsze jutro. Nawet najmniejszy kawałek chleba stawał się symbolem rodzinnego ciepła.
Podczas spotkania wspomniano również historię misia Wojtka – niezwykłego żołnierza Armii Andersa. Choć nie był on bezpośrednio związany z zesłaniem Pana Wiesława i Pani Marii, jego opowieść przez lata dawała Polakom nadzieję. Wojtek, adoptowany przez polskich żołnierzy
w Iranie, towarzyszył im w dalszej wędrówce, a nawet pomagał przenosić ciężkie skrzynie z amunicją podczas bitwy o Monte Cassino.
Dla Sybiraków i wszystkich, którzy przeszli przez dramat wojny i zesłania, historia Wojtka była symbolem przyjaźni, lojalności i niespodziewanej radości w czasach pełnych cierpienia. Pokazywała, że nawet wśród okrucieństwa mogło pojawić się coś, co dawało uśmiech i odrobinę ciepła.
Spotkanie z Sybirakami było wyjątkową lekcją historii i człowieczeństwa, którą zapamiętamy na długo. Opowieści naszych gości poruszyły słuchaczy i przypomniały, jak ważne jest pielęgnowanie pamięci o tych, którzy przeszli przez piekło Sybiru, a mimo to zachowali wiarę, dobroć i nadzieję.
